Sokaklar tertemiz...
Önce sokaklardan başlayalım. Önce kendi önümüzü temizleyelim. Bahçeli evler sıralanmış bir intizam içinde. Hiçbir ev diğerinin güneşini gölgelemiyor. İnsanların yüzlerinde umut, sevgi, mutluluk ve en önemlisi huzur var. Yaşadıkları çevreyle ne kadar da ilgililer! Yolda yürürken bile ne kadar güzel yürüyorlar. Birbirlerinin yolunu kesmeden, birbirlerine yol vererek...
Sabah vakti tatlı bir melodi dökülüyor ağızlardan:
“Günaydın, günaydın, günaydın...”
Kuşlar eşlik ediyor bu günaydınlara. Günün aydınlığında çocuklar sokaklarda. Ebeveynlerinin ellerinden tutmuş, okul yollarındalar. Her okulun önünde düzenli sıralar oluşturmuş çocuklar. Araba gürültüsü yok. Herkes bisiklete biniyor. Bisiklet zillerinin sesi çınlıyor kulaklarda. Bir yaşlı çiftin evinden hafif bir radyo sesi yükseliyor. İşine giden insanların koltuğunun altında gazeteler. Keyifle içilecek bir yudum çayın eşliğinde okunacak mutlu mesut memleket havadisleri...
Belki bir de simit kokusu duyarız.
Ama yok, yok! Herkes güzel bir sabah ezanının ardından kahvaltısını da yapmış. Maaile herkes sofra başında. Sıcacık ekmekler yeni çıkmış fırından. Mahallenin bakkalından ailenin bütçesine göre nevaleler alınmış. Ekonomik sıkıntı yok bu ülkede. Hesap kitap ne varsa günlük güneşlik. Ne ay sonu kaygısı ne yarın endişesi... Bir tek çocuklar için düşünceler, onlar için kurulan hayaller var.
Vatana, millete hizmet edecek; küçüğünü seven, büyüğüne saygılı çocuklar yetiştirmek gayemiz. Elbette yalan söylemeyen, dürüst, ahlaklı, karakterli çocuklar...
Sofra başında yalnız yemek yenmez. Ne varsa paylaşılır. Ekmeğin bereketi de sevginin sıcaklığı da bölüşülür. Bu paylaşım aileden mahalleye taşınır. O mahallede herkes birbirini tanır, sahiplenir. Mahallenin büyüğü, mahallenin çocuğu, mahallenin kızı... Her biri aynı ailenin bir ferdi gibidir. Hâlden anlaşılır, hâlleşilir. Ufak tefek sıkıntılar mahalle içinde giderilir. Kol kırılır, yen içinde kalır. Ama kimsenin gönlü kırık bırakılmaz.
Mahalleden şehre uzanır bu güzellik. Şehrin kimliği mahallelerin ruhuyla belirlenir. Her mahallenin bir aile gibi kendine özgü kimliği vardır. Ayrı takımları tutanlar birbirine saygılıdır. Maç izlerken bile yan yana, omuz omuza keyifle seyrederler. Kazanmak kadar kaybetmenin de bir asaleti vardır. İnsanlarda temaşa zevki vardır. Her insanın kendine özgü zevkleri, yetenekleri, hayalleri vardır. Kimisi bir türkünün nağmesinde, kimisi bir kitabın satırlarında, kimisi bir resmin renklerinde bulur kendini.
Ne kadar mutludur bu memleketin insanları!
Yokluktan çıkmışlardır. Yokluğun ne demek olduğunu bilirler. Bu yüzden bugünün kıymetini de yarının değerini de iyi bilirler. Gözlerindeki ışık aşkla bakar gökyüzüne. İdealleri vardır, umutları vardır. Kendileri için istediklerini başkaları için de isterler. Ne varsa memleket için, ne varsa insanlık için...
Bir de liderleri vardır.
Memleketi uğruna, milleti uğruna kendini feda eden. Gözü pek, kararlı, inançlı... Ufkun ötesini gören, yalnız kendi memleketini değil, bütün dünyayı kucaklayan bir dünya lideri.
O memleketin ideali çağdaş uygarlık düzeyine ulaşmak, hatta onun da ötesine geçmektir. Aklın, bilimin, sanatın ve insan sevgisinin aydınlattığı bir gelecek... Savaşın olmadığı, gözyaşı medeniyetinin tarihe karıştığı bir dünya. İnsanların birbirine korkuyla değil, güvenle baktığı; çocukların yarınlardan ürkmediği bir dünya.
“Ne mutlu Türk'üm diyene!” sözünün gururla, barışla, kardeşlikle yankılandığı bir dünya...
Bir düş kuralım yarınlar için.
Sokaklarından başlayalım, insanın yüreğine kadar uzanalım.
Çünkü güzel bir memleket önce insanın içinde kurulur.
Ve bizim düşümüzün bir adı vardır:
Mustafa Kemal'in dünyası...
