Spor, hayatımın maalesef çok az bir bölümünde yer aldı. Keşke çocukluğumdan itibaren sporun insan hayatına katabileceklerinin bilincinde olsaydım. Keşke sporun yalnızca bedeni güçlendiren bir uğraş değil, insanın kendisiyle, çevresiyle ve hayatla kurduğu ilişkiyi de zenginleştiren bir yolculuk olduğunu daha erken fark edebilseydim.
Peki, bu yaşta çok mu geç?
Hayır!
İnsanın kendisi için atacağı hiçbir adım geç kalmış sayılmaz. Hele o adım, insanı kendisine biraz daha yaklaştıracaksa...
Spor artık benim gözümde hayatın önemli tamamlayıcılarından biri. Spor denildiğinde aklıma önce uzun yürüyüşler geliyor. Ardından futbol, basketbol, belki çocukluğumda büyük bir hayranlıkla izlediğim buz pateni gösterileri... Olimpiyatlar, zaman zaman takip ettiğim tenis karşılaşmaları... Sporun izlerken bile insana keyif veren, dinlendiren, huzur taşıyan bir yanı var. İnsanı gündelik hayatın telaşından uzaklaştıran, zihnini başka bir dünyanın güzelliklerine açan bir yanı.
Gerçi futbolu zaman zaman bu değerlendirmenin dışında tutmak gerekiyor. Çünkü işin içine taraftarlık, rekabet ve giderek fanatikliğe dönüşen bir aidiyet duygusu girdiğinde sporun birleştirici ruhu gölgelenebiliyor. İnsan, tuttuğu takımın renkleri arasında kendi kimliğini, hatta kimi zaman insana dair en temel değerlerini bile unutabiliyor.
Neyse, biz sporun güzelliklerinden söz etmeye devam edelim.
Özellikle yürüyüşlerden...
İnsanın tek başına çıktığı yürüyüşlerin kendine özgü bir dili vardır. Ayaklarınız bir yolda ilerlerken düşünceleriniz bambaşka yollara sapar. Bazen geçmişin unutulmuş bir köşesine uğrar, bazen geleceğin henüz kurulmamış hayallerine dokunursunuz. Kendi içinizde çıktığınız bu yolculuk, sizi yaşadığınız anın sıradan bir oyuncusu olmaktan çıkarır. Hayatın monotonluğuna açılmış küçük bir pencere gibidir yürümek.
Bir de yanınızda yürüyüş arkadaşınız varsa değmeyin keyfinize!
Sohbetin güzelliğine kapılıp ne kadar yol aldığınızın farkına bile varmazsınız. Bir kelime başka bir kelimeyi çağırır, bir hatıra başka bir hatıranın kapısını aralar. Yol uzadıkça sohbet derinleşir. Belki de yürüyüşün en güzel tarafı budur: İnsan, bir başka insanın dünyasına yürürken kendi dünyasını da genişletir.
Üstelik yüz yüze sohbetlerin giderek azaldığı bir çağda yaşıyoruz. Ekranların çoğaldığı, kelimelerin dijital ortamlara sıkıştığı, insanın insana ayırdığı zamanın daraldığı bir çağda... Yapay zekâyla sohbet etmeye başladığımız bugünlerde, yarın yürüyüşlerimize bile ekranların eşlik etmesi şaşırtıcı olmayacak. Oysa hiçbir teknoloji, yan yana yürüyen iki insanın aynı gökyüzüne bakarken kurduğu sessiz yakınlığın yerini bütünüyle dolduramaz.
Doğa yürüyüşleri ise başlı başına bir keşif yolculuğu. Bir ağacın gölgesinde durmak, bir kuşun sesine kulak vermek, toprağın kokusunu içine çekmek... Bütün bunlar insanın kendisine yeniden dönmesinin başka yolları.
Benim en sevdiğim ise şehir yürüyüşleri.
Sokak aralarında kaybolmak, daha önce fark etmediğim bir kapının önünde durmak, eski bir evin penceresinde geçmişin izlerini aramak... Bir sokağın köşesinde karşıma çıkan insan yüzlerinde kendimden bir şeyler bulmak... Şehir, yürüdükçe açılan büyük bir kitap gibi gelir bana. Her sokak ayrı bir sayfa, her insan ayrı bir hikâye, her karşılaşma yeni bir cümle...
Bazen bir şehri tanımanın en güzel yolu, onun sokaklarında kaybolmaktır.
Demek ki spor yalnızca bedensel bir etkinlik değilmiş. Zihnin, ruhun ve insan ilişkilerinin de vazgeçilmez bir tamamlayıcısıymış.
Sağlıklı beden, sağlıklı zihin...
Birbirini ne güzel tamamlayan iki kavram!
Geçenlerde Muğla Büyükşehir Belediyesi Gençlik ve Spor Hizmetleri Dairesi Başkanı Mustafa Özpoyraz'ı ziyaretim sırasında gerçekleştirdiğimiz sohbeti kolay kolay unutamayacağım. Beş yaşındaki çocuklardan ileri yaşlardaki insanlara kadar uzanan spor hizmetlerini, bu hizmetlerden yararlanan insanların yaşadıkları değişimleri ve belediyemizin bu alandaki çalışmalarını dinlerken sporun toplumsal hayatımızdaki yerini bir kez daha düşündüm.
Çünkü spor, yalnızca bir insanın sağlığına yapılan yatırım değildir. Aynı zamanda bir şehrin geleceğine, çocuklarının hayallerine, gençlerinin özgüvenine ve toplumun birlikte yaşama kültürüne yapılan yatırımdır.
Sanırım iki yıl kadar önceydi.
Sevgili öğrencim Mustafa Kara beni ziyaret etmiş, Yaraş Spor Kulübünü kurmak gibi bir hedefinden söz etmişti. Anlattıkça heyecanlanıyor, heyecanlandıkça hayallerinin sınırlarını genişletiyordu.
Amacı yalnızca bir futbol okulu kurmak değildi.
Teknolojinin kuşatması altında giderek yalnızlaşan, ekranların sunduğu yapay dünyanın içinde kendi benliğinden ve kültürel kimliğinden uzaklaşma tehlikesi yaşayan çocuklarımıza alternatif bir hayat alanı oluşturmak istiyordu.
Önce futbol okuluyla çocukları bir araya getireceklerdi. Ardından sporun birleştirici, kaynaştırıcı ve özgürleştirici gücünü sanatla, kültürle ve eğitimle tamamlayacaklardı. Çocuklar yalnızca topa vurmayı, koşmayı, kazanmayı öğrenmeyecek; birlikte yaşamayı, paylaşmayı, birbirine saygı duymayı, kendilerini ifade etmeyi de öğreneceklerdi.
Mustafa'yı dinlerken heyecanlanmıştım.
Ama içimden bir soru da geçmemiş değildi.
Bu kadar çok spor kulübünün bulunduğu bir ortamda, küçük bir mahalleden başlayacak böylesine mütevazı bir girişim ne kadar etkili olabilirdi?
Sonra o güzel deniz yıldızı hikâyesini hatırladım.
Sahile vurmuş binlerce deniz yıldızından birini denize atan insanın hikâyesini...
Hepsini kurtaramayabilirsiniz. Ama kurtardığınız bir deniz yıldızı için yaptığınız şey, bütün bir hayat demektir.
İşte mesele buydu!
Bir çocuğun hayatına dokunabilmek, bir gencin yolunu aydınlatabilmek, bir insanın kendisini keşfetmesine vesile olabilmek...
Bazen büyük değişimler, küçük bir iyiliğin açtığı yoldan gelir.
Mustafa'ya her anlamda destek vereceğimi söyledim.
Aradan geçen zaman, bu güzel hayalin nasıl bir emeğe dönüştüğünü hepimize gösterdi.
Mustafa Kara ve arkadaşları, bugün geldikleri noktada yalnızca bir spor kulübünün gelişimini değil, bir düşüncenin, bir idealin ve güçlü bir dayanışmanın neler başarabileceğini de ortaya koydular.
Yaraş Spor Kulübü, Muğla'mızın en nadide köşelerinden biri olan Yaraş Mahallesi'nin doğallığını, sıcaklığını ve insan ilişkilerindeki samimiyetini de beraberinde taşıdı.
Çocukların ve gençlerin birbirleriyle kurdukları uyum, olaylara bakışlarındaki değişim, kendilerini ifade etme biçimlerindeki gelişme ve en önemlisi bir topluluğun parçası olmanın verdiği güven duygusu, bu girişimin ne kadar anlamlı olduğunu gösteriyor.
Bütün bunların arkasında elbette büyük bir emek var.
Mustafa Kara'nın hiç eksilmeyen heyecanı, ailesinin bu güzel yolculuğa verdiği destek, yönetim kurulunun özverisi, çocuklarını yalnızca bir spor etkinliğine değil, aynı zamanda bir hayat okuluna emanet eden ailelerin katkıları...
Bunların her biri ayrı ayrı takdiri hak ediyor.
Üstelik yolculuk yalnızca futbolla sınırlı kalmıyor. Kız çocuklarımız için voleybol, ardından tenis ve zamanla başka spor dalları... Her yeni adım, başka bir çocuğun hayatına açılan yeni bir kapı olacak.
Yaraş Mahallesi'nde çocuklar ve gençler için planlanan spor ve kültür alanları da bu bakımdan son derece önemli. Mustafa Özpoyraz'ın aktardığı çalışmalar ve planlamalar, bu girişimlerin yalnızca Yaraş Mahallesi için değil, Muğla'nın bütünü için değerli kazanımlara dönüşebileceğini gösteriyor.
Elbette bu noktada Muğla Gençlik ve Spor İl Müdürlüğümüzün spor kulüplerine sunduğu katkıları da unutmamak gerekiyor. Kamu kurumlarının, yerel yönetimlerin, spor kulüplerinin ve gönüllü insanların aynı hedefte buluşması, bir şehrin geleceği adına umut verici.
Ancak bu yazıyı kaleme almaktaki amacım yalnızca Yaraş Spor Kulübünün çalışmalarını anlatmak değil.
Akyol'dan Düğerek'e, Yaraş'tan Muğla'nın diğer mahallelerine uzanan bütün spor girişimlerinin, her yaştan insan için nasıl bir değer taşıdığını hatırlatmak istiyorum.
Ve elbette Muğlaspor...
Bir şehrin adını taşıyan, o şehrin insanlarını aynı heyecanda buluşturan, çocukların hayallerinde kendisine yer açan Muğlaspor'un yalnızca bir futbol kulübü olmadığını da görmek gerekiyor. O, aynı zamanda şehrin ortak hafızasının, aidiyet duygusunun ve birlikte sevinip birlikte üzülme kültürünün önemli parçalarından biri.
Dileğim, bütün bu spor kulüplerinin rekabetin ötesinde, çocuklarımızın ve gençlerimizin geleceğine uzanan ortak bir iyilik yolunda buluşmaları.
Çünkü bir şehrin gerçek zenginliği yalnızca binalarında, yollarında, meydanlarında değil; çocuklarına açtığı imkânlarda, gençlerine verdiği değerde ve insanlarına sunduğu yaşama sevincinde saklıdır.
Şimdi dönüp yazının başına bakıyorum.
Sporun hayatımda ne kadar az yer tuttuğundan yakınarak başlamıştım söze. Oysa yazdıkça fark ediyorum ki sporun hayatımızdaki yerini yalnızca yaptığımız hareketlerle ölçmek ne büyük eksiklikmiş.
Bir çocuğun topun peşinden koşarken yüzünde beliren gülümseme, bir gencin kazandığı özgüven, bir annenin çocuğunu güvenle uğurladığı spor sahası, iki dostun yürürken paylaştığı sohbet...
Bütün bunlar sporun hayatımıza bıraktığı güzel izler değil mi?
Belki de insanın en uzun yürüyüşü, kendisine doğru yaptığı yürüyüştür.
Ve bu yürüyüşte bazen bir dostun sözü, bazen bir çocuğun gülüşü, bazen de bir şehrin ortak heyecanı eşlik eder adımlarımıza.
Öyleyse yürümeye devam edelim.
Yalnızca yolları değil, gönülleri de aşarak...
Yalnızca mesafeleri değil, önyargıları da geride bırakarak...
Çocuklarımızın hayallerine, gençlerimizin umutlarına, şehirlerimizin yarınlarına doğru...
Çünkü asıl mesele ne kadar yol yürüdüğümüz değil, yürüdüğümüz yolda kaç insanın hayatına dokunabildiğimizdir.
İsmail Zorba