Modernite, insanı çok ciddi şekilde dönüştürdü. Örf, adet ve ananelerin ya da tarihi birikimle ortaya konulmuş bir insan yetiştirmenin ötesinde dijitalin gölgesinde bir hayatımız var artık. Bir kere en önemlisi aile kavramı kabuk değiştirdi. Çekirdek ailenin düzen sağladığı bir dünyada aileler evden daha uzak mekanlarda çalışmaya başladı. Bu da çocuğun erken yaşlarda aileden kopmasına neden oldu. Kreş gibi mekanlarda yetişen çocuk kendine başka dünyalar kurmaya başladı. Bir de sosyal çevreden yeterli ilgi alaka görmediyse üstelik arkadaş edinme konusunda da sıkıntılar yaşıyorsa yeni arkadaş, telefon oldu. Tabi bu ilerleyen yaşlarda sosyal medyaya dönüşecektir. Doğal ortamından kopan çocuk için de bir süre sonra aile çözüm bulmakta zorlanmaya başlar. Çünkü bir kere otorite kaybolmuş ve gönül bağı da doğal olarak zayıflamıştır.

Ebeveynlik performansından memnun olmayan aile zamanla çevrenin de uyarıyla beraber otoriter kimliğe bürünür. “Eskiden böyleydi, ben şunları yaşadım.” diyerekten çocuğu sık boğaz eder. Burada şunu da belirtmeden geçmeyeyim. En baştan otorite ve kural koyucu olarak ortaya çıkmayan veli birden kural koymaya başlarsa bir çelişki ortaya çıkıyor. En başta disiplin altında yetişen çocuk için bu çelişkiler geçerli değildir. Devam edelim. Çatışma riski ile beraber anne baba ve çocuk arasında duygusal bağ da zedelenmeye başlıyor.

Artık kimsesiz(!) kalan çocuk yaş ilerledikçe yeni arayışlara giriyor. Allah korusun kötü alışkanlıklar ve kötü ortamlar tam da böyle bir zaman diliminde başlıyor.

Peki, sorun ortada iken neler yapmak gerekir?

Öncelikle aile içi iletişimin azami seviyede olması gerekir. Ola ki anne veya babadan birisi hayatın şartları gereği yoğunsa en azından diğer ebeveyn bunu telafi etmelidir.

Bir diğer husus maddi ihtiyaçları karşılama konusunda kendimizi paralarken duygusal ihtiyaçları konusunda pek heveskar değiliz. Nasıl yani karnı tok sırtı pek. Ne istedi de almadık havasında çocuk yetiştiriyoruz. Sevme, sevilme, dinleme, anlama, saygı, ahlak, terbiye konusunda ne kadar çaba gösterdiğimizi sorgulamalıyız.

Çocuklarımızla zaman geçirmeye özen göstermeliyiz. Onların hayatında var olmak onları anlamamızı kolaylaştırır.
Çocukları ellerin yetiştirmemesine dikkat etmeliyiz. Başka bir çevre aidiyeti, teknoloji, kurtulma amaçlı başka şahıslara teslim vb. durumlar çocuğun aile bağlarını zayıflatıyor. Bu durum da telafisi mümkün olmayan yaralar açıyor. Ailesizlik dolayısıyla çok büyük sıkıntılar yaşayan çocuklar var ve bunlar hep vaka olarak önümüze geliyor.

Çocuklara sorumluluklar vermeli ve onlara yardım etmeliyiz. Hayatta sorumluluk almayan, çalışmayan insan avare ve miskin şekilde yaşamaya devam eder. Çocuk için de pek farklı değildir. Verilen her sorumluluk onu hayat içinde bir şeyleri yapabilme kabiliyeti sağlar ve başardığı her şey de onu hayatın içinde üretme ve yapabilme adına kıymetli kılar.

Çocuğumuza hayat ideali vermeliyiz. Hedefleri olmalı ve bu uğurda çalışmalı.
Son olarak onu milli ve manevi değer ikliminde yetiştirmeliyiz. Benlik algısı olmayan çocuk, rotasız kaptan gibidir. Nereye demir atacağı belli olmaz. Bunu yaşamamak için çocuk kendini, çevresini, ülkesini, dinini bilmeli ve bunların bilinciyle yaşamalıdır.

Sonuç olarak yarın çok geç olmadan anne ve babalar muhasebeye girmelidir. Geleceğin teminatı saydığımız çocukları için daha çok çaba sarf etmelidir.