Geçenlerde sosyal medyaya bir video düştü.

Avcıları köyüne sokmak istemeyen bir çiftçi…

Öyle uzun uzun konuşmuyor. Nutuk atmıyor. Bildiği, inandığı bir şeyi savunuyor.

Kuşları, tavşanları, o dağda yaşayan canlıları…

İçimizi ısıttı.

Demek ki hâlâ bir kuşun yaşamasını, bir insanın eğlenmesinden daha değerli bulan insanlar var.

Sonra düşündüm.

Bizim memlekette bir spor dalı var.

Bir tarafın elinde tüfek, diğer tarafın iki kanadı bulunuyor.

Bir taraf nişan alıyor, öteki kaçıyor.

Bir taraf ateş ediyor, öteki ölüyor.

Sonra kazanan taraf fotoğraf çektiriyor.

Adına da avcılık deniyor.

Spor yani!

Maşallah!

⸻

Sabahın köründe kalkmış bizim doğasever.

Kamuflajını giymiş. Tüfeğini temizlemiş. Fişeklerini doldurmuş. Arabasına atlayıp dağa çıkmış.

Hayırdır kardeşim?

— Ava gidiyorum.

— Ne avı?

— Çulluk.

— Ne yapacaksın çulluğu?

— Vuracağım.

— Niye?

— Spor.

Haaaa!

Spor!

— Peki çulluğun haberi var mı?

— Neden haberi olsun?

Müsabaka yapacaksınız ya!

⸻

Akşam dönüyor bizim kahraman.

Göğüs dışarıda. Elinde tüfek. Yüzünde zafer gülümsemesi.

— Nasıl geçti av?

— Sorma kardeşim, ortalığı dağıttık!

— Hayırdır, savaş mı çıktı?

— Yok be! Yedi bıldırcın, üç ördek, iki çulluk!

— Sizden kayıp?

— Ne kaybı lan?

— Ne bileyim, savaş kazanmış gibi anlatıyorsun da!

Bir de fotoğraf faslı var.

Ölü kuşları yan yana diziyorlar.

Ortaya tüfek. Arkaya cip. Öne bizim kahraman.

Çıt!

Bir daha!

Çıt!

Hemen sosyal medyaya:

“Doğayla iç içe muhteşem bir gün!”

Altına yorumlar:

— Rastgele reis!

— Namluya kuvvet!

— Helal olsun!

Ulan neye helal olsun?

Kuşu öldürmüş!

Hem de kendisine hiçbir zararı olmayan, borç takmayan, küfretmeyen, yolunu kesmeyen bir kuşu.

Öldürdün de ne oldu?

Boyun mu uzadı?

Aklın mı çoğaldı?

İnsanlığın mı arttı?

⸻

Ama durun!

Bizim avcı aynı zamanda doğasever.

Öyle böyle değil.

Ormanı seviyor.

Dağı seviyor.

Kuşu seviyor.

Tavşanı seviyor.

Sev sev bitmiyor.

Daaannnn!

Sevdiği kuş yere düşüyor.

Daaannnn!

Sevdiği tavşan devriliyor.

— Ne yapıyorsun kardeşim?

— Doğayı seviyorum.

— E kuşu niye öldürdün?

— Avcılık bu!

— Peki sevmesen ne yapacaktın?

Cevap yok.

⸻

Şimdi diyecekler ki:

— Sen tavuk yemiyor musun?

— Yiyorum.

— Kuzu?

— Onu da.

— Eee, sen de hayvan öldürülmesine sebep oluyorsun!

Doğru.

Et tüketiminin de hayvanların yaşamı açısından tartışılması gereken tarafları var.

Ama burada başka bir meseleyi konuşuyoruz.

Benim yediğim tavuk çiftlikte yetiştiriliyor. Koyun besleniyor, çoğaltılıyor.

Senin vurduğun çulluk hangi kümeste yetişiyor?

O kuş göç ediyor, yuva yapıyor, ürüyor. Doğanın kendi düzeninde yaşıyor.

Sen gidip o düzenin ortasına tüfekle dalıyorsun.

Üstelik aç olduğun için değil, eğlenmek için!

— Ama kuş mu kalmadı doğada?

İşte bütün mesele bu!

Sen vuruyorsun, öteki vuruyor. Bir yandan ormanları kesiyoruz, sulak alanları kurutuyoruz, yuvalarını dağıtıyoruz.

Sonra da tüfeği alıp peşlerine düşüyoruz.

— Ama avlanmak yasal!

Ulan, sana yasal olup olmadığını mı sordum?

Her yasal olan şey vicdanlı mıdır?

⸻

Bir de devletimiz var tabii.

Devletimiz hesaplamış.

Şu kuştan şu kadar, bu tavşandan bu kadar vurabilirsin demiş.

Aman ha! Fazlasını vurma!

— Sayın yetkili, beş kuş vurdum.

— Tamam, yeter!

— Altıncıyı da vurayım mı?

— Olmaz, yasak!

— Peki ilk beşini nasıl saydın?

— …

— Ben dağın başındayım. Sen neredesin?

— …

— Beş vurdum, üç dedim. Nereden bileceksin?

— …

— İkisini yaraladım, uçtu gitti. Onları kim sayacak?

— …

Haaaa!

Demek ki kota koyduk!

Peki denetim?

Her avcının başına bir memur mu diktik?

Her kuşa bir sayaç mı taktık?

Yoksa avcı kardeşimizin vicdanına mı bıraktık?

Elbette av denetimleri var.

Ama soruyorum:

Kaç avcı gerçekten denetleniyor?

Beyan edilen av sayıları nasıl doğrulanıyor?

Yaralı kaçan hayvanların hesabı nasıl tutuluyor?

Ve en önemlisi…

Sen öldürülebilecek hayvan sayısını belirlemişsin de gerçekten kaç hayvan öldürüldüğünü biliyor musun devlet baba?

Yoksa kuşlar ölüyor, biz kâğıt üzerinde mi sayıyoruz?

— Yeter kardeşim, kotan doldu!

— Yok devlet baba, ben daha bir tane vurdum!

— Öyle mi?

— Vallahi!

— Peki, rastgele!

Geğğğğğğ!

Ohhh!

Mevzuat tamam.

Vicdan tamam.

Denetim tamam.

Kuşlar mı?

Onlar zaten oy kullanmıyor!

⸻

Bir de gelenek meselesi var.

— Avcılık atalarımızdan kalma!

Doğru.

Atalarımız aç kalmamak için avlanıyordu.

Sen niye avlanıyorsun?

— Hobi!

Haaaa!

Ataların hayatta kalmaya çalışıyordu, sen hafta sonunu değerlendirmeye!

İnsanlık mağaradan çıktı.

Tarım yaptı.

Hayvan yetiştirdi.

Buzdolabını icat etti.

Market açtı.

İnternet geldi.

Yapay zekâ çıktı.

Bizimki hâlâ çalının arkasında kuş bekliyor.

Üstelik aç değil!

Tok!

Karnı tok, sırtı pek.

Tek eksiği bir canlının ölmesi!

⸻

Gelelim bizim sessizliğimize.

Adam kuş vuruyor.

Biz bakıyoruz.

Tavşan vuruyor.

Biz bakıyoruz.

Ölü hayvanları yere dizip fotoğraf çektiriyor.

Biz beğeniyoruz.

Altına da yazıyoruz:

“Rastgele reis!”

Sonra Dünya Hayvanları Koruma Günü geliyor.

Hepimiz birer hayvansever oluyoruz.

Sosyal medyada kuş fotoğrafları.

Kalpler.

Çiçekler.

Kelebekler.

“Doğayı koruyalım!”

Ne güzel!

Sabah vur, akşam koru!

⸻

Peki bu hayvanların hakkını kim savunacak?

Kuşlar dilekçe yazamaz.

Tavşanlar CİMER’e başvuramaz.

Geyikler milletvekillerini arayamaz.

Çulluklar basın açıklaması yapamaz.

Bıldırcınlar imza kampanyası düzenleyemez.

Hele seçimlerde oy kullanmaları hiç mümkün değil!

Avcının oyu var.

Avcının tüfeği var.

Avcının derneği var.

Avcının talebi var.

Kuşun neyi var?

İki kanadı.

Bir de yaşama isteği.

O da yetmiyor!

⸻

Ama bizim de hakkımız var.

İtiraz etme hakkımız!

Tarım ve Orman Bakanlığına soralım.

Doğa Koruma ve Millî Parklar Genel Müdürlüğüne soralım.

Merkez Av Komisyonuna soralım.

Milletvekillerine yazalım.

CİMER’e başvuralım.

TBMM’ye dilekçe verelim.

Sorularımız belli:

Hangi bilimsel gerekçeyle bu hayvanların öldürülmesine izin veriliyor?

Av kotaları hangi araştırmalara dayanıyor?

Yaralanıp kaçan, bir köşede can çekişerek ölen hayvanların hesabını kim tutuyor?

Ve en önemlisi:

Bir insanın hafta sonu eğlencesi, bir kuşun hayatından neden daha değerli?

⸻

Bakın, aç kalmış insanın avlanmasını anlayabilirim.

Hayatta kalma mücadelesini anlayabilirim.

Bilimsel zorunluluklarla yapılan yaban hayatı müdahalelerini de ayrıca tartışabiliriz.

Ama sabah kahvaltısını yapıp, termosuna çayını doldurup, tüfeğini omuzlayıp sırf keyif için hayvan öldürmeye giden adamı anlamıyorum.

Hele öldürdüğü hayvanın başında fotoğraf çektirip gururlanmasını hiç anlamıyorum.

— Ulan nasıl vurdum ama!

Aferin!

— Tek fişekte indirdim!

Bravo!

— Tam kafasından!

Müthiş!

— Ben iyi avcıyım kardeşim!

Öylesin.

Çok iyi avcısın.

Ama bir şey soracağım.

O kuşun sana ne zararı vardı?

— …

Senden ne çalmıştı?

— …

Sana ne kötülük yapmıştı?

— …

Hiç!

Sadece yaşıyordu.

Sen de yaşamasını istemedin.

⸻

Artık şu meseleyi tartışmanın zamanı gelmedi mi?

Türkiye’de sportif ve eğlence amaçlı avcılık yasaklansın!

Yaban hayatına müdahale gerekiyorsa bilim insanları karar versin. Bağımsız denetim olsun. Ekolojik zorunluluklar esas alınsın.

Ama birilerinin eğlencesi için kuşların, tavşanların, geyiklerin öldürülmesine son verilsin.

Çünkü bu dünya yalnızca bizim değil.

Ve sevgili avcı kardeşim…

Tüfeğin olabilir.

Ruhsatın olabilir.

Devlet sana izin vermiş olabilir.

Ama benim de sana söyleyecek bir çift sözüm var:

Av, hayatta kalmak için yapılmıyorsa spor değil, katliamdır!

Senin eğlencen, başka bir canlının ölümüdür.

Ve o canlının kendisini savunamıyor olması, senin haklı olduğunu göstermez.

Sadece onun senden daha güçsüz olduğunu gösterir.

Güçsüzü öldürüp güçlü olduğunu sanmak da insanoğlunun en eski zavallılıklarından biridir.