"İnsaninsanla yalnızlığa yol almış. Bülbülleri kovmuş gönül bahçesinden, güllerikurutmuş. Kılavuzu kargalarla benliğin çöplüğünü eşeler olmuş."

Sevginbana ne kadar uzaksa sevgimle sana o kadar yakınım. Ne kadar kaçarsan kaçiçinde bana ait olanla kaçıyorsun: Sevgimle!.. Oysa sen ne kadar yakınımdaydın.Biliyordum, kendimden kaçtığım zamanlarda bir yürek benimledir. Her daimnefesini hissederim. O sadece sevginin değil dostluğunda adıdır. Onun sözündeher daim doğrular vardır. Ne diyecekse doğrudan söyler. Eğilmez, bükülmez. Obir cümle kapısıdır. Destûrsuz girilmez.

Bilmezdim,o kapıların sadece yüzüme değil ruhuma kapanacağını. Bilmezdim ayrılık denengurbetin hiçbir vakit vuslata eremeyeceğini. Uzadı gitti mesafeler, araya zamangirdikçe unutulmaya düştü güzel anılar. Sözde değildi vüc u t bulan hatıraların sıcaklığı. Kırılan bir saat camında tuzbuz olmuştu zamana ait tüm mekanlar.

Buasrın ruhuna aykırıymış meğer dosta yürümek, dostu dost bilmek. İnsanbenliğinde silmiş bütün güzel sözcükleri. Mânâ alemine fırlatıp atmış. Ardınabakmamış bile. Yürümüş gitmiş. Yüreğinin sancısı kalmış bir arada bir sızısıduyulan. İnsan insanla yalnızlığa yol almış. Bülbülleri kovmuş gönülbahçesinden, gülleri kurutmuş. Kılavuzu kargalarla benliğin çöplüğünü eşelerolmuş.

Benyazdım, benim duygularım. Ben okudum, benim düşüncelerim. Ben yaşıyorum, benimhayatım. Ben nefsimin yalnızlığındayım, benim kararım. Benlerin çağlayanındaküçük bir benin çığlığı duyulmamış. Sular karamış, kararan yürekler gibi.Gözler kararmış benden başka bir şey ne görmüş ne duymuş.

Unutuyorsun.Sevgi bir damla değdi mi insan yüreğine, vaktini bekleyen tohum gibi sabreder.Karanlıkta bir damlacık ışık gibi aydınlanır. Büyür büyür huzmeleri her köşeyiaydınlatır. Kapalı bütün kapılar açılır. Sadece bir eşik kalır engeli. Geçmesiiçin bir cesaret, bir uyanış gerektiren. Ne kadar yakın o kadar uzaktır insan.Yalnızlığın içinde uyuttuğu bütün rüyalardan uyanır. Sevginin ışığı ısıtıriçini. Benler kaybolur, ben'ler biz'e erişir.

Biliyorumsevgin bana ne kadar uzaksa sana sevgimle o kadar yakınım. "Her şey sevmekle başlar. Gerisi hikâye.." diyordu sevmeyi bilenbir yürek. Sevgi önce içimizde fidan vermeli. Sonra insan yüreklerinde boyuvermeli. Hiçbir sevgi gölgede hayat bulamaz. Kendi güneşinde can bulur. Ey dost!..Sen unuttun fakat ben yüreğimde sakladım insanı.

Sende hep hatırla. O insan biz yaşadıkça yaşar, bizim içimizde yaşamaya devameder. Benlikler fanidir yiter gider. İnsan insanla tamamlandıkça insana erer.Ve insan yaşamaya devam eder. Ne kadar uzaksa o kadar yakındır insan insana .