Muğla geçen hafta güzel bir olaya sahne oldu: Muğla’da yaşayan Manisalılar bir araya geldi. 1 Şubat günü Muğla Spor Yeşil-Beyaz Kafe’de bir araya geldiler. Toplantı planlanınca ben de “Vakit ayırayım. Hemşehrilerimi bir göreyim…” diyerek toplantı yerine gittim. Vardığımda salonun tamamına yakını dolmuştu. Tabii tamamına yakınını ilk defa gördüğün Manisalılar bir araya gelmişlerdi… Birbirleriyle tanışmadıkları halde, herkeste hemşehri olmanın ve birazdan tanışılacak olmanın mutluluğu görünüyor ve tatlı bir gülümseme ile ilk göz temasları sağlanıyordu.
Muğla’da yaşayan Manisalıları bir araya getirmek, Muğla Spor Yeşil-Beyaz kafe’nin işletmecisi sevgili Kamuran Özel’in aklına gelmiş. Öyle uzun uzun düşünüp planlar yapılıp da kalkışılmış bir hareket değilmiş. Ani gelişen bir kıvılcım çakmasıyla oluşan fikir, çağımızın getirdiği imkân olan whatsapp ile hızla hayata geçirilmiş. Bana ilk bilgi geldiğinde kabul ettim. Sevgili Kamuran konuyu bana iletirken önce kısaca kendisini tanıttı. Baktım… Çok masumâne bir düşünceyi paylaşıyordu… Yani arkasında bir takım hesaplar kuracak bir zihniyeti yoktu. Daveti kabul ettim… Gün geçtikçe grupta sayımız arttı. (Şu anda grupta 339 kişi var.). Hazırlıkları geliştirmek ve strateji belirlemek üzere birkaç ilçede toplantı yapıldı. Başta Marmaris Kaymakamı değerli hemşehrimiz (Hem Selendili, hem de Turgutlulu’dur.) Nurullah Kaya, Marmaris ve civarındaki hemşehrilerimizi bir araya getirerek gelişmelere bir ivme kazandırdı. Sonra diğer ilçelerdeki toplantılarla yüz yüze tanışmalar gerçekleşti. En son olarak da 1 Şubat günü bir araya gelindi.
Toplantıya, Manisa Büyükşehir Belediye başkanımız Besim Dutlulu da görüntülü konuşma ile katılarak destek vereceklerini ifade ettiler.
Yağmurlu ve soğuk bir kış gününde bu kadar katılım beklemiyordum ama sevgili Kamuran bey kardeşim, salonda 225 kişinin olduğu bilgisini verince gerçekten duygulandım.
Şahsen ben, toplantıya gelenlerin çoğunun emeklilerden oluşacağını tahmin ediyordum fakat tanışma esnasında herkes adını, ilçesini ve mesleğini söyleyince gerçekten hayretler içinde kaldım. Evet… Emeklilerimiz vardı ve torun peşinden gelip Muğlamızın güzelliğiyle geri dönmeyen de vardı… Emekli olup burada yaşamayı tercih edenler de vardı… Kamu görevi için burada olanlar da vardı ama beni en çok heyecanlandıran olay, Manisa’nın bir ilçesinden gelip burada irili-ufaklı iş yerleri açıp istihdam alanı yaratarak bu şehirde katma değer üreten hemşehrilerimizdi. Şimdi uzun uzun meslekleri saymamayım ama gemi kaptanlığından tutun ışıklandırma işine ve otel işletmeciliğine kadar pek çok işe el atmış Manisalılar. Bana en ilginç geleni, Goca Muğla gazozlarının üreticisi Gökhan beyin Manisalı olması oldu. Gökhan bey vaktiyle maden suyu işletmeciliği için gelmiş ve “Goca Muğla Gazozları”nda karar kılmış…
Toplantıda sevgili kaymakamımız Nurullah Kaya, böyle bir teşkilatlanmadan dolayı duyduğu heyecanı dile getirdi ve katma değer üretip istihdama yönelik faaliyetlerin güzelliğine dikkat çekti ve dernekleşmenin önemine vurgu yaptı. Toplantıda ben de kısa bir konuşma yaparak (Nasıl bu kadar kısa konuştuğuma ben bile şaştım.) Muğla’da istihdam yaratan hemşehrilerimize teşekkür ettim ve dernekleşmenin, modern “demokrasinin olmazsa olmazı” olduğunu ifade ettim.
Gördüğüm kadarıyla toplantıya katılanların çoğu, öyle veya böyle bir esnaf kuruluşuna üye olmalıydı. Çünkü pek çok meslekten Manisalı vardı. Demek ki meslek örgütlerinde de görev alan hemşehrilerimiz, bir “Manisa lobisi” oluşturabilirdi. Tabii bu tür lobiler yeşillik olsun diye oluşturulmazlar. Başta kültürel konularda aktarımda bulunmak ve bilgiler üretmek amacıyla bir araya gelinirdi. Zaten whatsapp grubu kurulurken “kültürel dayanışma ve yardımlaşma”nın amaçlandığı dile getirilmişti. Muğla ve Manisa, sadece plaka yakınlığı olan iki il değil (Aramızda 2 rakam var: 45,48) kültürel yakınlığı olan iki il. Her şeyden önce iki il de zeybek ili ve her iki ilimizde de çok güzel Harmandalı Zeybeği oynanır. Yemek kültürümüz de birbirlerine yakın. Hele o güzelim ot yemekleri!... Tabii ot yemeklerinin yanında keşkeğimizi de unutmayalım. (Tarhanamız biraz farklı… Manisa’da daha çok un tarhanası yaygındır. O kadar fark da olsun.)
Önümüzdeki günlerde dernek oluşumu tamamlanıp kurumsal kimliğimizi oluşturduktan sonra seyreyle faaliyetleri!... Allah sağlık ve ömür verirse (Bakmayın 40 yaşımda göründüğüme (!); artık 70 yaşımdayım.) önce derneğimizi kurup arkasından güzel şeyler de yapalım inşallah.
