"Kış teslimiyettir. İnsana,insan olana dönüştür. Söze dokunduğunda kış; sözcüklere kısa kısa cümlelerkurdurur. Sözcükler de üşür, cümleler de donar kendi içinde. Silinmez kışınsözleri. Söz kışa dair cümleler kurdurur hayata. Yaşarken farkına varamadığımızavucumuzun içinde saklı bir türlü görmediğimiz kuşlar kanatlanır gökyüzüne.
Yepyeni müjdelere merhabadercesine."
Soğuğu içimde hissetmeyi,tir tir titremeyi ne kadar da özlemişim. Yağmurlara hasrettik, çok şüküryağmurlara kavuştuk ama doymadık. Doyumluk olur yağmurlarımız inşallah.Muğla'ya peri suretinde görünür kar zaman zaman. Bir güne sığdırmazmisafirliğini. Yerleşmez, tutunmaz. Ama şöyle bir görünür. Hatıralarda beyazdüşler kuracak kadar kalır.
Şehre de inmez, yükseklerdetutunur. Ama soğukluğunu yaşatır. Muğla'da soğuğun zirvesi dağlarda mekanbulduğunda yaşanır. Eğer hafta sonuna geldiyse aynı bu hafta sonu olduğu gibisoluğu Yılanlı'da alır Muğlalı. Karı mutluluklarla karşılar. Karın ellerindentutar hatta kucaklar. Kara hasretini ertesi yıla kadar içinde saklamak üzeregidermeye çalışır. Hele çocuklar.. Hele karı gördüğünde içindeki çocuklabuluşanlar. Kar mutluluklar yaşatır bizim şehirde.
Karın yaşattığı mutluluksadece bizim cenahımızda yaşanmaz. Bizim gördüklerimiz, yaşadıklarımızdan daibaret değildir bu dünya. Karı başka şartlarda karşılayanlar vardır. Kar vesoğuk onlar için zorluktur, imkansızdır. "Kar, beyazdır ölüm.." diye seslenenşarkıda bile karın ölümü hatırlattığı soğuk ve ürperten bir dokunuşu vardır.Fakir evlerin düşkünlüğü, çaresizliğini bilemez kar yağdığında gülümseyenler.Bizler için kar beyaz mutluluktur, beyaz ölüm değil.
Karın soğuğunda dışarıdakalanlar vardır. Biz insanların dışında kalanlar. Dilsizler, mecruhlar,meczuplar.. Gözlerinde, "Kibritçi Kız'ın son kibriti yakışındaki sonuokunanlar. Dil söyler, gönül yanar ama önüne geçilmez hakikatin.
Üşümeyi özlerken bile karıngüzelliğini saklamak ister gözlerim. Oysa kar güzeldir benim için. Tebessümdür.Her tebessümde saklı hüzünler de vardır ama karın dokunuşu bir uyanışı dabarındırır. Kar rüyasına yatanlar tabi mutlulukla dolacaktır. Kar kirlerdenarınış, temizleniş, saf hâline dönüştür. Kışın ardında nasıl bahar varsa baharataşınan umutları da tazeler kar.
Sözü kara bırakmadık, kışabıraktık. Kışa hasrettik, karla kışı da karşıladık. Hoş geldin dedik.Çaresizlere çare, dertlilere deva, borçlulara eda, hastalara şifa diyeyakarırcasına kışa merhaba dedik. Sözü asıl sahibine zamanı geldi diye kışaverdik. Kışın sükûtunda kendimize dönmeye, kendimizi dinlemeye durduk. Kış sözüalınca bize dinlemek düşer. O hiç susmayan diller vicdanın sesini duysunlar,merhametin dilini dinlesinler diye.
Hani kış vakti uyanankardelenler vardır, baharı muştular. Kış sadece ölümü değil yeni doğumları,yeniden dirilişleri de müjdeler. Yağmur zamanları bulutlarla kaplanır her yer.Sanki perdeleri kapalı pencerelerin ardından bakarız hayata. İçimize işlergrinin tonlarında yaşanan açmazlar ve sıkıntı. Oysa karın beyazı her şeyikucaklar. Ne varsa gelen başım gözüm üstünedir der kış. Kış kendimize geliştir.Ne varsa gelen kışla temizlenir.
Sözü kışa bıraktık. Kışnisyandır bir bakıma. Unutuşun sildiği anlık bize hayrı dokunmayanayrıntılardan, kirlerden arınış. Hayata fazla gelen ne varsa bencilliğe,aymazlığa hayra vasıl olmayan insanı boğan her şeyden kurtuluştur.
Sözü kışa bıraktık. Kışteslimiyettir, dedik. İnsana, insan olana dönüştür. Söze dokunduğunda kış; sözcüklerekısa kısa cümleler kurdurur. Sözcükler de üşür, cümleler de donar kendi içinde.Silinmez kışın sözleri. Söz kışa dair cümleler kurdurur hayata. Yaşarkenfarkına varamadığımız avucumuzun içinde saklı bir türlü görmediğimiz kuşlarkanatlanır gökyüzüne. Yepyeni müjdelere merhaba dercesine.
Hoş geldin kış, hoşluklargetirdin karla, insanlık adına hoşnutluk bulasın.