Ancak kentin haritasında denize hiçbir kıyısı olmayan, sarp dağların arasına hapsolmuş tek bir ilçe vardır: Kavaklıdere. Bu derin coğrafi izolasyon, Kavaklıdere’yi Muğla’nın genel sıcak ve nemli ikliminden tamamen kopararak, mayıs ayında bile iliklere kadar işleyen bir soğuğun başkenti haline getirir.
MERMER İŞÇİLERİNİN SOĞUKLA İMTİHANI
Kavaklıdere denildiğinde akla ilk gelen şey dünyaca ünlü mermer yataklarıdır. Dağların oyularak devasa blokların çıkarıldığı bu açık hava şantiyelerinde, işçilerin mesaisi dondurucu rüzgarların altında şekillenir. Sabahın erken saatlerinde iş makinelerinin başına geçen operatörler ve mermer kestiği suyun buza çaldığı ustalar, kalın kışlık donanımlarıyla görev yapmak zorundadır.
GÜNEŞ VE GÖLGE ARASINDA GİZLİ TEHLİKE
İlçenin topoğrafyası, dar vadiler ve yüksek yamaçlar üzerine kuruludur. Bu yapı, gün içinde oldukça tehlikeli bir mikroklimanın oluşmasına zemin hazırlar. Öğle saatlerinde doğrudan güneş alan açık alanlarda sıcaklık biraz olsun yüzleri güldürse de, binaların arkasına veya dağların gölgesine girildiği an termometreler aniden dibe çakılır. Güneş ile gölge arasındaki bu keskin sıcaklık uçurumu, ilçe sakinlerinin giysi seçiminde büyük bir kafa karışıklığı yaratır. Kat kat giyinmek Kavaklıdere’de bir moda değil, hayatta kalma ve hastalıklardan korunma refleksidir.
YALITIMSIZ EVLERDE BATTANİYE NÖBETİ
Turistler sahil kasabalarında otel balkonlarında ince giysilerle akşam yemeği yerken, Kavaklıdere sakinleri için geceler kalın battaniyelere sarılarak geçirilen zamanlardır. Geleneksel mimarinin hakim olduğu eski taş ve ahşap yapılarda ısı yalıtımının zayıf olması, gündüz emilen az miktardaki ısının güneş batar batmaz hızla kaybedilmesine neden olur. Evlerde soba yakma telaşı mayıs sonuna kadar rutin bir işleyiş olarak devam eder. Muğla’nın bu gizli köşesi, yaz mevsimini yaşamaya en geç başlayan yerleşim yeri olma özelliğini inatla sürdürüyor.