Geçenlerdebir arkadaşım anlattı.
"OğlumÖmer 2 yaşına geldiğinde çok hırçın ve saldırgan bir çocuk oldu, çıktı. Osıralar ben görevim gereği ailemden ayrıydım. Bu nedenle ilk başlarda bunuayrılığımıza yorduk. Oğlumdaki bu davranış değişikliği belirgin bir hâl alıncabir uzmana danıştık.
Uzman,'Telaş yapılacak bir şey yok, çocuğunuz 2 yaş sendromu yaşıyor.' dedi.
Birazaçar mısınız, dediğimde şu cevabı verdi: 'Çok basit, 2 yaşındaki çocuğun beyinkapasitesi 300-400 kelime konuşabilecek kadar gelişir. Beyin ve algı yeteneğisürekli gelişirken maalesef dil ve konuşma yeteneği aynı oranda gelişemez. 400kelime kapasitesi olan iki yaşındaki bir çocuk ancak 30-40 kelimelikkonuşabilir. Bu durumda kendisini ifade edemeyen çocuk agresif davranışlarsergilemeye başlar, saldırganlaşır. Kendini sözle ifade edemedikçe şiddette veağlamaya başvurur. Dili çözüldükçe ve kendini ifade etmeye başladıkça agresifdavranışlarını terk eder ve sakinleşir.'
Gerçektende bir süre sonra oğlumun davranışlarında bu yönde bir değişim oldu."
Arkadaşım,bunu anlattıktan sonra şu soruyu sordu: Acaba etrafımızdaki bazı yetişkinler dehâlâ "2 yaş sendromu" yaşıyor olabilir mi?
2yaş sendromunu ilk kez duymuştum. Eve gelince hemen bir araştırmaya giriştim.
"2yaş sendromu", iki yaşına gelen çocukların çevresi ile güç savaşına girdiği,söz dinlemediği, dengesiz, kararsız ve isyankâr davranışlar sergilediği, aşırıhareketli olduğu geçici bir dönemmiş. Bu değişimin başlıca nedeni ise 2-3yaşındaki bir çocuğun beyninin bir yetişkinin beyninden iki kat daha aktifolmasıymış. Yani inanılmaz hızlı çalışan bir beyin...
Atlayan,zıplayan, tırmanan, direnen, kavga eden bir çocuk. Birey olma yolunda kendiadımlarını atarak her şeyi kendi başına yapmaya çalışan ve başardığı en küçükşeyden mutluluk duyan bir çocuk.
Kas-motormekanizması henüz dengeli çalışmayan, seçme yeteneğine yeterince sahip olmayanve bu nedenle de kafası karışık bir çocuk.
Yanikendini kontrol etmekte zorlanan çocuklara "hiperaktivite" teşhisi koyduğumuzdönem. Yani yeterli zaman ayıramadığımız, yeterli ilgi gösteremediğimiz,sorularını cevaplayamadığımız çocuklarımızın kendilerini ispatlamak için "Benburadayım.", "Ben de varım." diye bağırdığı dönem.
Detaylarınıpsikologlara ve pedagoglara bırakarak konuyu bağlamaya çalıştığım noktayageleyim: Büyüklerin yaşadığı 2 yaş sendromu.
Yanisosyal ve kurumsal yaşamın her noktasında büyüklerin yaşadığı sendrom. Hele kibaş, lider, yönetici olarak bulunanların yaşadığı.
Bilgisi,deneyimleri, kişilik ve karakter yapısı ile bulundukları pozisyona uygunolmayan, bu pozisyonun hakkını veremeyen ve kendisini ispatlamak için çırpınan,sürekli etrafındakiler ile kavga eden büyüklerin hâli.
Mesaisiniçalışmaya değil de çevresi/personeli ile çatışmaya ayıranların ruh hâli.
2yaş tamam da 32, 42, 52 yaşındaki yetişkinler neden böyle davranır?
100birimlik bilgi, tecrübe ve kapasite isteyen bir pozisyon için 10 birimlikkapasitesi olan insanları göreve getirince/seçince böyle oluyor. İyi bir ikinciadam ve ekip üyesi olabilecek kişileri lider yapınca böyle oluyor.
Bulunduğunoktada "iyi" olan birinin, bir başka pozisyon için de iyi olabileceğiönyargısı ile hareket edince böyle oluyor.
200-300kelime ile konuşabilen birisini kürsüye çıkarıp konuşturmaya çalışınca böyleoluyor.
Kendisineverilen görevin, yetkinin, sorumluluğun altında ezilenler; eksikliğini kapatmakiçin etrafına saldırmaya başlıyor. Kapasite açığını örtbas etmek için sistemeve maiyetindekilere yönelik acımasız eleştirilerde bulunuyor. Liderlikyapamayınca çalışanlarıyla çatışmaya başlıyor. Baskı, kamplaştırma,böl-parçala-yönet politikası, tehdit ve disiplin soruşturması.
Veçocukların yaramazlıkları, saldırganlıkları ve ağlama nöbetleri kadar masumolmayan saldırganlıklar ve bitmek bilmeyen ağlamalar... Ya da küsüp gitmek.
Birtarafta ilgi eksikliği, diğer tarafta bilgi, yetenek ve deneyim eksiliği.Eksiklik arttıkça da çıkardığı gürültü de artıyor.
2yaş sendromu yaşayanlarla baş etmek zor vesselam...
17.11.2021