Bir Pazartesi sabahıydı. Karanlığın içinde yol alıyorduk. Gece yolcu gün hancı olmak üzereydi. Menzile vardık. Sıcak yüzler gördüm. Karşılayan, samimiyetle hoş geldiniz diyen… Adımlarım daha heyecanlıydı. Sobası tüten okulun kapısından içeri girdim. Yol gösterdiler. Kapıyı araladım. Köşede küçük soba yanıyor. İçerisi sıcacıktı. Çocuklar keyifliydi. Hoş geldiniz, dediler. Hemen kaynaştık. Selim, Ayşe Mehmet… Soruları mahcubiyet soruyordu sanki. Yaklaştım. Kitap okuyor musunuz, diye sordum. Evettt! diye bağırdılar. Keyiflendim. O zaman size kitap hediye etmek istiyoruz, dedim. Mutlu oldular. Öyle sakin bir mutluluktu ki bu, tıpkı sakin yağan bir kış yağmuru gibiydi. Toprağı değil ama ruhumu doyurdu. Ayrılık vakti gelmişti ama zordu. Bacası tüten okul, samimi öğretmenler, misafirperver köylüler ve masum öğrenciler…
Yeniden yola koyulduk. Hava yağmurluydu. Bulutlar dağların üzerine kurulmuştu. Beyaz ve yeşil birbirine sarılmış gibiydi. Kıvrımlı yollar yeni güzelliklere götürüyordu. Vardık. Samimiyet bizi kapıda karşıladı. Tebessümü saklamak istemiyordum. Yağmur hızlanmıştı. Biz de hızlandık, hemen içeri girdik. Öğrenciler, kitaplar, dışarıda yağmur ve ben… Hemen tanıştık. Soruları bekliyordum. Baktım yine o temiz mahcubiyet. Hemen kapıyı açar gibi her yüreği yokladım. O zaman anladılar ki soru sorabiliriz. Kaynaşmaya başladık. Kitapları görünce ne mutlu oldular. Hep o anda kalmak istedim. Kitaplar, tebessümler ve cama vuran yağmur tıkırtısı… Son kitap hediye edildiğinde veda vaktiydi. Öğretmenlerimiz, sizi hemen bırakmayız, dediler. O hoş ikramlar cömertlikti, sevgiydi, paylaşmaktı. Pek içimizden gelmese de veda vakti gelmişti. Yola koyulduk. Biz hızlandık yağmur hızlandı. Okulun bahçesine girince bir keyiflenmek istedim. Yaşadığım duygular aynı olacaktı ve fazlasıyla katmerlenecekti. Pek emindim. Şaşırtmadılar. Keyif aldık. Yine gelin, dediler.
Bir akşam oldu bir de sabah aynı heyecanı Dalaman merkezde de yaşadık. Sokaklara sığmayacak bir heyecan vardı içimde. Her çocuk yeni bir umut gibi geliyordu. Üzüldüğümüz, yorulduğumuz, dertlendiğimiz meselelere inat biz buradayız ve hala yüreğimiz sımsıcak, diyorlardı. Hissettim bunu. Hem de taa derinden…
Zamana kıymetli bir imzaydı. Anlayana güzel bir dersti, umutsuzluğa inat bir itirazdı, üzüntülere inat bir tebessümdü. Çöğmen, Gürleyik, Elcik, Darıyeri, Dalaman bana çok şey kattı. O son cümlede “ Anadolu sıcaklığı hala yaşıyor görmesini bilene.” dedim.
Umutları yeşerten ve insana değer katan bir proje olan “Bir Kitap Bir İnsan” projesi Muğla Valiliğimiz himayelerinde Dalaman Kaymakamlığımız, Muğla İl Milli Eğitim ve Dalaman İlçe Milli Eğitim Müdürlüğümüz desteğiyle çok güzel bir etkinliğe imza attık. Teşekkür ederim. Ayrıca Dalaman’da projenin yürütülmesine desteği olan hocamız İdris Koç ve diğer tüm kahramanlara da teşekkür etmek gerekir. Gülen yüzlü çocuklar ve Anadolu’nun sıcak yüzü hep var olsun...