"Keşke bir uçurtmam olsaydı. O uçurtmayasaklardım inandığım her şeyi, sözcüklerimi. Gökyüzüne emanet ederdim. Zamanıgeldiğinde gider bulurdum. Ama bulmak ister miydim? Kocaman bir boşluk hattakara delik."
Sözcükler mi çok uzaklarda kaldı? Ben mionlardan uzaklaştım? Konuştuğum, düşündüğüm anlarda kurduğum cümleler yetersizkalıyor. Hani konuşmak bir kenara yazarken sözcüklerimi bir yerlerdekaybetmişim gibi geliyor. İçimden geldiğince yazmak, kelimelerin akıp gitmesine kadar güzelmiş. Kelimelerim nereye gitti?
Zaman zaman bir yerlerde tıkanıp kaldığımızoluyor. Bir cümle dahi kurmakta zorlanıyoruz. Hatta yazmayı bırakın konuşmaktanbile kaçıyoruz. Kendimizi dinlemek, kendi içimizde demlenmek iyi geliyor. Birşekilde nadasa bırakmak gibi. Ama şu an yaşadığım durum öyle bir durum dadeğil.
Duygularım renk vermiyor, düşüncelerim aks-isedasını kaybetti. İnsanlarla konuşmakta zorlanıyorum. Ne söylüyorlar, neanlatıyorlar. Ya da ben ne söylüyorum, neyi anlatıyorum; belli değil. Her şeybelirsiz, anlamsız geliyor. Sözler, cümleler havada kalıyor. Mana bir yerdetamamlanmıyor.
Zaman zaman şunu düşünüyorum. Ben insanlarıanlamakta, tanımakta ya da bilmekte mi zorlanıyorum. İnsan bu, su misali kıvrımkıvrım akar ya; diyor ya şair. İnsanı anlamak zor iş. Ama zorluk noktasındaolsa keşke diyorum. Kafam karışık, kafalar karışık.
Seçim zamanını yaşıyoruz. Önümde öyle birbelirsizlik var ki. Neresi doğru neresi yanlış kestiremediğim, tanımlayamadığımbir ortamdayım. Ağlaması, haykırması, mutlu olması, şikâyetleri ile insanlarülkenin geleceğine dair karar verirken nerede tam iradesini kullanıyor.
Aslında bütün sıkıntılarımın cevabı burada.Sözcükler burada kifayetsiz kalıyor. Bir insan olarak irade göstermekte,irademi tanımlamakta zorlanıyorum. Her şey birbirine girmiş durumda. Bütünseçim zamanlarında aynı şeyi mi yaşıyorduk, diye sorguluyorum. Cevabım olumsuz.Çünkü şimdiki zamanın manası ötelenmiş. Ötelenen insan değerleri gibi. Derlerya, at izi, it izine karışmış.
Bakın sözcükleri elimden kayıp gidiyor.Cümlelerim tamamlanmıyor. Çünkü inandığım değerler bir bir elimden kayıpgitmiş. İradem bir karar vermekten kaçıyor, bir kararı nihayete erdirmekistemiyor. Kaçıp, uzaklaşmak istiyorum bu şehirden, bu insanlardan. Kiminsözüne itibar edeceğim. Kimse kimseyi dinlemiyor, herkes konuşuyor. Sözcüklertoz bulutunun ardında kaybolup gidiyor.
Keşke bir uçurtmam olsaydı. O uçurtmayasaklardım inandığım her şeyi, sözcüklerimi. Gökyüzüne emanet ederdim. Zamanı geldiğindegider bulurdum. Ama bulmak ister miydim? Kocaman bir boşluk hatta kara delik.
Yok yok! Bu kadar da inkârcı olmamalıyım.İnsanlara inanmaya devam etmeliyim. Yaratılanı hoş gör Yaradan'dan ötürü,dememiş miydi Koca Yunus. Ey insan senin neye kime hükmün geçiyor ki kendibaşına ahkâm kesiyorsun. Burada durmuş her şeyi bir anda silip atıyorsun. Bak,bunca insan arasında kendini gösteremeyen bir ışık vardır. Aydınlatmayıbekliyordur. Belki insanlar da aydınlanmaya hasrettir.
Öznemiz insan olduğu müddetçe kaçmayalımondan, terk etmeyelim onu. Şimdiki zamanın bugüne dair kasveti, karanlığı dageçecek belki. Belki her şeyin güzel olacağı bir gün gelecek. Yeter ki insan aynasındakendini bir kere görmeye görsün.
Seçim demiştik ya, o dünyalıklarının peşindenkoşanların olsun. Benim seçimim insandan yana.