"Dünyabu. Bize gül bahçesi vaat etmedi ki hiçbir zaman? O gül bahçesini biz yaptık. Otoprağı biz belledik, o gülfidanlarını biz diktik, biz suladık. Gözümüzün içigibi baktık. Bir gül bahçemiz varsa bugün, bizim emeğimizle."
Ne kadar da mutluyum bu sabah.Sevincimden yerimde duramadığım bir bir mutluluk değil bu. Sakin, huzurlu birmutluluk. Kahkahalar attırmasa da yüzümü gülümsetebilen bir mutluluk. Sadecekendime ait bir mutluluk da değil. İnsanların yüzünün güldüren saadet doluanlara tanıklık etmenin mutluluğu belki de. Resmi yapılabilecek bir mutlulukdeğil benimkisi. Belki de bir fotoğraf çekiminde yakalanamayacak bir mutluluk.Tarifi, tanımı olmayan bir mutluluk.
Sabah kalktığımda düne ne ait varsadünde kaldı. Bunu hissediyorum. Dünya yükünü sırtlanan insan için o kadar büyükdertler, sıkıntılar vardır ki. Kabuğuna sığamaz. Dünyaya ait ne varsayüklenmiştir. Belki de dünyanın sahibi olduğunu iddia etmektedir. Hırsı,ihtirası, kızgınlığı, öfkesi bitmez. Her gün yeni sıkıntılar, yeni dertlereklenir de eklenir. Hesabı tamamlanacak kaç tane insan vardır hesap defterinde.
Bir bakarsın en büyük derdi budünyada mal mülk sahibi olmaktır. Her şey benim olsun der. Hak hukuk tanımaz.Adalet de nedir ki? Önüne çıkan her engeli yıkar geçer. Bir bakarsın en büyükmutluluğu sahip olduğu varlıklardır. Paranın verdiği güçle kendine tapılmasınıister. Öyle değil midir gerçekten? Para güç demektir. Paranın verdiği güçle sözhakkı da ona aittir.
Bir bakarsın makam sahibi olmak,yönetmek hele insanları kendine kul köle edercesine yönetmek nasıl büyük birgüçtür. Nasıl da başını döndürür insanın, nasıl da sarhoş eder. O gücün sembolüolan koltuktan hiç kalkmak istemezler, sanki orada ben Tanrıyım derler. Sankiorada ölümsüzlüklerini ilan edeceklerdir.
Makam, para, mal mülk derken şöhretdoymak bilmez insan nefsi. Acıktıkça acıkır. Ardında bıraktığı yıkımı hiçgörmez. Onun için mutluluk dökülen gözyaşlarının ölçüsünce midir? Gözyaşı nedirbilir mi bu insanlar? Merhamet nedir bilir mi? Ya adalet, ya saygı, ya sevgi ve de insana aitgüzel nice hasleti? Bilmez. Bilselerdi eğer dünya asırlarca bir gözyaşımedeniyetini yaratır mıydı?
Kahkahalarla gülecek zamanlarım hiçolmadı. Sadece insan olmaya çalıştım. İnsan olmanın verdiği sorumlulukla banadüşen ne varsa anlamaya, idrak etmeye çalıştım. Sonra okudukça, yazdıkça,ürettikçe kendimi keşfettim. Bir ömür ne kadar da kısaymış insan için. Bu dünyane kadar da gelip geçiciymiş. Hakikat bir gönle girebilmek, bir gönül sahibiolabilmekmiş.
Bunu bildiği an insan ne kadar dahafifliyor. Çilesi daha artıyor belki. Sıkıntılar da artıyor. Üzülecek,dertlenecek o kadar çok şey çıkıyor ki önüne. Mücadele edeceğin ne kadar çokengel varmış. Dünya bu. Bize gül bahçesi vaat etmedi ki hiçbir zaman? O gülbahçesini biz yaptık. O toprağı biz belledik, o gülfidanlarını biz diktik, bizsuladık. Gözümüzün içi gibi baktık. Bir gül bahçemiz varsa bugün, bizimemeğimizle.
Belki bir gün o gül bahçesini talanedecekler, güllerimizi çiğneyip geçecekler. Bitecek miyiz? Yitecek miyiz? Asla,yepyeni gül bahçeleri yapmaya devam edeceğiz. Kendimiz için değil sevdiklerimiziçin. Çünkü biz insanız. İnsanı seviyoruz, doğayı seviyoruz, dünyayı seviyoruz.Her zerresinde tamamlanıyoruz.
Bunu bilmeyenlere, bu gözyaşımedeniyetini hala var edenlere bir çift sözümüz yok mu? Siz yıktıkça bizyapacağız, siz yaktıkça biz yaşatacağız. Yunus'un sözüyle selam olsunduymayanlara, bilmeyenlere.
"Biz sevdik aşık olduk, sevildik maşuk olduk,
Her dem yeni dirlikte, bizden kim usanası."