ÇOBAN ATEŞİ YAKICI MI GELDİ? « Hamle Gazetesi

ÇOBAN ATEŞİ YAKICI MI GELDİ?

Bu haber 06 Kasım 2012 - 0:00 'de eklendi ve 808 kez görüntülendi.
Özcan Özgürozgurmugla@hotmail.com
Özgürce

Naim amca yazmaya devam ediyor. Geçen haftaki son yazısında “Çoban ateşinden” rahatsız olduğunu gördüm. Oysa ben o ateşe bir odun da Naim amcanın atmasını beklerdim.
Beklemekle olmuyor tabi! Bizim gibi düşünmek zorunda değil. Kimse kimsenin düşündüğü gibi düşünmek zorunda da değil. Çoban ateşinin malum kişi ve çevreleri; partiyi tekellerine alıp, babalarının malı: partilileri tebaaları gibi görenleri rahatsız edeceğini biliyorduk. Naim amcayı neden rahatsız ediyor anlayamıyorum.
Naim amca bizim yazılarımızdan da rahatsız oluyor. Bizden kendisi gibi yazmamızı bekliyor. Nedense sadece bizden bekliyor, Muğla’da başka yazar yok mu onu da anlamakta güçlük çekiyorum. Kendisi gibi yazabilecek, yazması gereken gazete sahipleri varken, bizim gibi gazete çalışanlarını diline dolamak daha mı kolay geliyor, onu da anlayabilmiş değilim. Kendi gazetesinde bile yok kendisi gibi yazan…
Naim amcam benim değerli büyüğüm. Ona “yazıklar olsun” bile diyemem. Ona karşı gelmemeye özen gösteriyorum. Gelmeyeceğim de…
 
xx     xx     xx
Naim amcam her yazısına olduğu gibi geçen hafta kaleme aldığı yazılarının sonuncusuna da yanıt vermemi beklemiştir. Nejat Altınsoy yanıt vermiş. Yazmış olsaydım o yazıdan daha iyisini yazamazdım. Nejat Aytınsoy’un beynine, yüreğine, kalemine, espri anlayışına sağlık…
O nedenle Nejat Altınsoy’un o yazısını olduğu gibi paylaşıyorum:
 
xx     xx     xx
BEN; ORTA İKİDE KALECİYDİM, ÖZCAN’DA SOL AÇIK
 
Gazeteciliğin dönemsel fırsatları var. Büyük haksızlıkların olduğu dönemlerde gazetecilik bir aydın faaliyeti olarak kendi bulunduğu yeri ateş çemberinden geçerek tanımlıyor. Tarihte örnekleri var. Kamuya taraf gazeteciler olarak anladığımız yöntemle mücadele etmeye, kenti ve siyaseti kaleme almaya devam ediyoruz. Yoksa hiçbir siyasi parti için yorulduğumuz falan yok! Ortada ideolojik olarak bizi yoracak bir şey de yok.
 ***
Rövanşist türde yazmak âdetimiz değildir ama bir sınıra geldik dayandık. Bir üst kurul gibi yazılarımızın satır aralarından ayak izlerini sürenler, bizi şaşırarak izleyenler şaşırmalarına devam edebilirler. İnanç ve ideolojimiz hakkında bilgi sahibi olduğunu sananlar bizim neye ve kime inandığımız konusunda ne yazık ki bir fikre sahip değiller. Biz sosyalistiz. Özcan’ın deyimiyle “Özcan ulusal, Nejat evrensel” çizgiye oturur. “Çizgiye basmaktansa çizgiye oturmak daha iyidir” diyerek Özcan 55’e, ben 53’e geldim ve ömür denilen şey de zaten 150 yıl değil…
 ***
Biz köşe yazları için “Sağa meyilli, tanrının her günü kafalarında ve kalemlerinde CHP” tanımlaması bizim açımızdan bir işe yaramasa da “Türk Yafta Sanatı”nın gelişmesine katkı sağlayabilir. Ne sağa meyil ettik, ne de tanrının her günü aklımızda ve kalemimizde CHP var. CHP’den çok daha ciddi bir CHP’li sorunumuz var.
 ***
Doğrudur biz bir takımız. Kimse bilmez ama “Ben orta iki de kaleciydim, Özcan’da sol açık!” Özcan hala; “sol ve açık!” İsteyen hala Özcan Özgür’ü orada bulabilir. Aynı paralelde kaleme alınan yazılar doğrunun değişmezliği üzerinedir ve yazıların aynı paralellikte olması sorunların aynı temelde olmasından kaynaklıdır. Bir başka paralelde durup, kendi paralelinden, karşıdaki paralele gönderme yapmak, konumu ve bize uzaklığı ne olursa olsun kimseyi “daha koyu partizan” yapmaz.
 ***
Bilinsin ki; Atatürk’ün Bursa Nutku’ndan bu yana biz, “Çoban Ateşi”nin peşindeyiz. Hanelerimizin en özel köşesinde asılıdır “İstiklal Madalyası”. Biz tanrının her günü CHP için değil bu madalyalar için “Allah Olmayana Versin!” diye dua ederiz.
 ***
Kim seçilecek, diye bir telaşımız yok! “Seçilmeyecek” telaşının sahibi biz değiliz. Yıpratmak adına yapıldığı iddia edilen el ve kalem birliğinin, “Söz birliği” edenlerin yanında lafı bile edilmez.
 ***
Çoban Ateşi yakana, eskiye olan düşkünlüğümüz bir nostaljik sorunun ötesindedir. Eskiye, eski tüfeklere kol kanat gerişimiz, “kıymeti bilinmez” bir örgüt geleneğidir. “Örgütsel emek oranıdır eskiye duyulan saygının ölçütü, yeni tüzüklerde kendine yer bulmaz”.
 ***
“İtilip kakılmayı, tekmelenmeyi ” Cumhuriyet Bayramlarında değil, 1977’de 1 Mayıs’ta Taksim Meydanında öğrenmişler olarak biz; “partizan” olmanın temel ölçütünü ve kavramını kimseyle tartışmayız. “Hakların ve özgürlüklerin kazanılma noktasında ideolojik temelli davranış biçimini insani ve vicdanı unsurlar ile birlikte harmanlarız”. Bu topraklarda biz herkesten önce itilip kakılanız. O yüzden “orta ikide beni kaleye, Özcan’ı sol açığa” geçirdiler.
 ***
İsyan Ahlakından çıkıp gelmiş fikir işçileri olarak siyaset zemininde her türlü ideolojik tartışmayı “bilim, felsefe gibi evrensel temel ve değerler üzerinden” yaparız. Dilek ve temenniler üzerine kurulmuş, taraf olmanın, taraftar olmanın, ikbal ve istikbal temelli davranış biçiminin parçası olamayız. Bu nedenle özensiz ve derinliksiz söylemler ile işimiz olmaz. Yazılarımızdan “Yaz! yaza bildiğin kadar! Vur vurabildiğin kadar!” tanımlamasını çıkarma maharetinin önünde eğilmeyiz! Önünde saygıyla eğildiğimiz; “erbabının sahip olduğu örgüt geleneği ve örgütsel emek oranıdır”, bilinsin isteriz…
 ***
CHP’den Ak Parti’ye, tüm siyasi partilerde; yöntemi ve biçimi ile telafisi mümkün olmayan büyükşehir seçimlerinde özensiz ve derinliksiz seçim bildirgeleri ile toplumsal algı oluşturmanın peşinde koşan, seçilebilmek adına kendi siyasi partisini işlevsiz hale getiren, siyaseti kendi zemininden uzaklaştırıp, işine yarar hale getirme gayretinde olan, buna çaba gösteren siyasetçilere bir aydın faaliyeti olan gazetecilikle engel olmak düşüncesindeyiz. Yazılarımızdan “Yaz! yaza bildiğin kadar” tanımlamasını çıkaranlara “Yazma! yazamadığın kadar” diyerek sonlayalım.
Nejat Altınsoy.
 
xx     xx     xx
“Çoban ateşi” kimi, kimleri, neden rahatsız etmiş olursa olsun. Biz yazmaya devam edeceğiz. Zaten rahatsız etmek için yazıyoruz. Yarınki yazımdan da rahatsız olabilirler…
06.11.2012
 
 

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yorum Yok

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.