Çanakkale’nin Anzakları,

Bu haber 10 Ağustos 2010 - 0:00 'de eklendi ve 1.019 kez görüntülendi.
Özcan Özgürozgurmugla@hotmail.com
Özgürce

 
5 Temmuz…
Muğla’da İtalyan işgalinin sona erdiği gündür.
Bu günün “Muğla’nın Kurtuluş Günü” olmasının ilanını isteyenler de olmuştur.
Ben de yıllardır tersini söyleyenlerden olmuşumdur.
Nasıl olduysa geçen Temmuz ayında “Muğla’nın Kurtuluş Günü” üzerine yazan olmadı.
 
xx      xx      xx
Uzun yıllar, yerel basında “5 Temmuz Muğla’nın Kurtuluş Günü mü, değil mi?” tartışmaları yapılırken, yakın zamanda ortaya bir tarih daha atıldı:
24 Nisan 1920…
Ben tarihçi değilim. 5 Temmuz mu, 24 Nisan mı, hangisi bilemem…
Hangisi olursa olsun, bence o gün Muğla’nın Kurtuluş Günü değil, İtalyanların Muğla’dan çekildiği, işgalin sona erdiği gündür.
 
xx      xx      xx
Muğla’nın kurtuluş günü olmayabilir, ama kimse de çıkıp, “Kurtuluş Savaşı’nda Muğla yoktu?” diyemez!
Kurtuluş Savaşı’nda Muğla, Türkiye’yi bilmiyorum, ama Ege Bölgesi’nde kimi kaynaklara göre 1363, kimi kaynaklara göre de 1444 şehit vermiştir.
Yani, ‘eşrafı’ İtalyanlarla keyifli günler geçirirken; Kurtuluş Savaşı’nda Muğla canıyla, kanıyla, teriyle, her şeyiyle vardır…
Yani, her sene çata pata silahlarla temsili kurtuluş günü kutlamaları yapan Ege il ve ilçelerinin hiç birinin geçmişinde Muğla’nın verdiği şehit sayısı yoktur!
Merak eden, gider Muğla girişindeki Şehitler Anıtı’na, Akyol Camii yakınlarındaki “Kuvayi Milliye rölyeflerine” bakar, Uğur Mumcu Bulvarı’ndaki “Tayyare” neyin nesidir sorgular…
Yani komplekse gerek yok!
 
xx      xx      xx
Niyetim yeni bir “Kurtuluş Günü tartışması” başlatmak değil…
Benim derdim başka. Sesli düşünüp, sizlerle paylaşma cesareti gösteriyorum…
Anzakların torunları her sene olduğu gibi bu yılda geldiler. Çanakkale Kara Savaşları’nın 95. yılında “Şafak ayininde” buluştular…
İtalyanların torunları, Anzakların torunları gibi gelip Muğla’da “Şafak ayini” yapamazlar. Çünkü İtalyanlar Muğla’da ölmediler.
Muğlalılar Çine-Aydın cephesinde Yunanlılarla savaşırken, İtalyanlar “dostluk” içinde Muğla’yı imar ile meşguldüler…
Anzakların torunlarının Çanakkale’ye gelişleri “Dünya barışı” için anlamlıdır… Bir o kadar da Çanakkale turizmi için önemlidir. Bu sene Anzakların torunları Çanakkale’de geçirdikleri 5 günde 40 milyon dolar bırakıp gittiler…
Muğla’da yapılınsa; “Türk-İtalyan Dostluk Günü” de “Dünya barışına” katkılar yapacaktır. Yapılabilirse, o gün “Muğla turizmi” için de önemli olacaktır!
5 Temmuz veya 24 Nisan; hangisi ise o tarihte Muğla’da neden “Türk-İtalyan dostluk günü” kutlaması yapılmasın?
 
xx      xx      xx
İtalyanlar Muğla’da, Yerel Tarihçi, Gazeteci-Yazar Ünal Türkeş’in de yazdığı gibi Muğlalılara “Hululi muslihane” içinde; “hasmane değil dostane”, barış içinde “garip bir işgal” yaşatıp, Türklerin 30 Ağustos Zaferi’nin ardından Muğla’yı terk ederlerken arkalarında dostluk ve eserler bıraktılar…
Yatağan’da, mermercilerin kamyonlarının ağırlığını taşıyamayıp yıkılan tarihi demir köprü de (Yatağan’da Kurtuluş Savaşı’nda Yunan cephesine Muğla’dan mühimmat taşımak için yapılmış iki köprü bulunmaktadır) onların eserlerindendir.
Yatağan Belediyesi’nin hiçbir komplekse kapılmadan belediyeye “>amblem” yaptığı o demir köprü halen kullanılır hale getirilemedi…
 
Xx     xx      xx
Yatağan’da İtalyanların yaptığı iki demir köprü bulunmaktadır. Bunlardan biri 2005’de yakıldı. İkincisi de 2008’de…
2008’de yıkılan ve “Hayırlı Köprüsü” adını taşıyan tarihi köprünün ayağa kaldırılabilmesi için 1.5 trilyon lira gerekiyor. Rakam Yatağan Belediyesi’ni aşıyor. Muğla İl Genel Meclisi Bütçesi ile bu iş gerçekleştirilebilirdi, ama köprülerden biri 2005’te yıkıldığında her iki köprüyü Muğla Kültür Varlıklarını Koruma Kurulu “tescilleyerek” koruma altına almayı aklına getirdiği için, Muğla İl Özel İdaresi, “Köprü tescilli olduğu için harcamanın genel bütçeden yapılması gerektiği” görüşünü ortaya koydu…
Bunun üzerine Muğla İl Genel Meclisi Başkanı Zeki Köylü geçen yıl güzel ve anlamlı bir girişimde bulundu. İzmir`de İtalyan Başkonsolosu Simon Carta ile görüşerek, “Gelin bu köprüyü siz ayağa kaldırın. Bu köprü atalarınızın yaptığı köprü. Bu savaş köprüsünü, barış köprüsü olarak hizmete açalım.” dedi. Başkonsolos Carta memnuniyetle kabul etti…
 
xx      xx      xx
O görüşmenin ardından ne oldu, bilmiyoruz. Umarım İtalyanlar, “köprülerine” sahip çıkarlar da o savaş köprüsü “barış köprüsü” haline gelir.
Tabi Türkiye elbette o köprüyü ayağa kaldırır, ama bunu İtalyanlar yaparsa, Anzakların Çanakkale’ye geldikleri gibi, işgalci İtalyanların torunları da o köprünün üzerinden geçmek; atalarının işgalci olarak geldikleri toprakları görmek için Muğla’ya geleceklerdir…
Türkler ve Anzaklar (Avustralyalılar, Yeni Zelendalılar) sınırların ötesinde, Çanakkale’de; küçücük bir koyda (Anzak Koyu) çok anlamlı bir dostluğu yarattılar. Keşke bütün “insanlık” bu anlamlı dostluğu bütün sınırların ötesinde yaratabilmiş olsalardı…
Anzak Koyu’nda, Mustafa Kemal Atatürk’ün sözleri ile temellendirilip, yaratılan o dostluğa bir halka da Muğla’dan eklenebilir mi, bilemiyorum…
Denenebilir…

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yorum Yok

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.